Nieuwsgrazer
Abonneren
Alleen in deze browser bewaard. Log in om je startpagina overal te hebben.
Fendt 207 V Vario
Het onderhoud aan onze waterwegen kost elk jaar meer Beeld: Paul Majoor / TractorFan

Waterschapsbelasting wéér flink omhoog. PvdD: 'Ideetje! Laten we de muskusrat beschermen!'

De waterschapsbelasting stijgt in 2027 opnieuw fors. Gezinnen betalen gemiddeld 7 procent meer, boeren zelfs 7,5 procent. Volgens de waterschappen is het extra geld hard nodig om Nederland te beschermen tegen overstromingen, droogte en extreem weer. Ondertussen maakt de Partij voor de Dieren zich druk over het lot van muskusratten, niet over de burger die het water inmiddels aan de lippen staat.

Door Tinus Guichelaar Bijgewerkt

Een gemiddeld gezin met een koopwoning betaalt volgend jaar ongeveer 535 euro waterschapsbelasting, 35 euro meer dan dit jaar. Sinds 2021 zijn de gezamenlijke belastinginkomsten van de 21 waterschappen gestegen van 3,1 miljard naar ruim 4,6 miljard euro. Een stijging van bijna 50 procent in vijf jaar.

De waterschappen wijzen op hogere energieprijzen, steeds extremer weer en de noodzaak om dijken, gemalen en waterzuiveringen te onderhouden. Allemaal begrijpelijke kosten. Nederland ligt voor een belangrijk deel onder zeeniveau en waterveiligheid is geen luxe.

Maar naast klimaatverandering hebben de waterschappen nog een ander probleem: dieren die de waterkeringen letterlijk ondergraven.

Bevers houden waterschappen steeds drukker

Vooral bevers veroorzaken steeds meer werk. Waterschap Hunze en Aa's was in 2024 naar schatting al 1% van het jaarlijkse budget kwijt aan het voorkomen en oplossen van beverschade. De beschermde dieren graven gangen in dijken en kades, waardoor gevaarlijke situaties kunnen ontstaan. Om schade te voorkomen worden waterkeringen extra geïnspecteerd en op sommige plaatsen voorzien van kostbaar graafwerend gaas.

En die 1% is alleen voor de beverschade. Daar komt de muskusrat en de rivierkreeft nog bij. Ook deze dieren staan bekend om hun graafwerk. Maar anders dan de bever zijn dit invasieve exoten. De waterschappen bestrijden muskusratten daarom actief, met als doel de populatie in het binnenland uiteindelijk terug te dringen tot nul. De rivierkreeft is nauwelijks te bestrijden.

Liever gaas dan muskusratten bestrijden

Bij waterschap Brabantse Delta pleitte de Partij voor de Dieren ervoor om de landelijke bestrijdingsstrategie los te laten. Volgens de partij kunnen muskusratten, net als bevers, worden tegengehouden met graafwerend gaas.

Ook stelt de partij dat muskusrattenpopulaties zich op termijn vanzelf stabiliseren wanneer de bestrijding wordt gestaakt.

Dat laatste is een opmerkelijke redenering. Zelfs als een populatie stabiliseert, betekent dat niet dat de graafschade verdwijnt. En gaas kan weliswaar plaatselijk bescherming bieden, maar Nederland telt duizenden kilometers waterkeringen en een veelvoud aan oevers.

'Weerloze dieren'

Ook in Den Haag mengt de Partij voor de Dieren zich in de discussie. Kamerlid Ines Kostić stelde onlangs vragen over een nieuwe regeling die het afschieten van twaalf invasieve uitheemse diersoorten, waaronder muskusratten en beverratten, eenvoudiger moet maken.

Kostić noemt de betrokken dieren 'weerloze dieren' en vraagt waarom voor het afschot niet langer in alle gevallen afzonderlijke provinciale toestemming nodig zou zijn.

Dierenwelzijn verdient uiteraard aandacht. Maar de waterschappen hebben ook de wettelijke taak om mensen, woningen, landbouwgrond en infrastructuur tegen het water te beschermen.

Daar wringt het. Terwijl de rekening voor waterveiligheid ieder jaar verder oploopt, wordt vanuit de politiek gepleit voor minder bestrijding van dieren die aantoonbaar schade aan waterkeringen veroorzaken.

Wie betaalt uiteindelijk de rekening?

Het zou te gemakkelijk zijn om de stijgende waterschapsbelasting volledig aan bevers, rivierkreeften en muskusratten toe te schrijven. De belangrijkste kostenstijgingen hebben andere oorzaken.

Maar juist wanneer de belastingdruk zo snel toeneemt, mag van bestuurders worden verwacht dat zij kritisch kijken naar vermijdbare kosten. Dat geldt ook voor de gevolgen van natuurbeleid.

Deel dit artikel

Discussie op Prikkebord

Nog geen reacties. Wat vind jij hiervan? Deel je ervaring of stel een vraag.

Wolvenknuffelaar wil graag opgezet worden ipv. de wolf
In deze AI bewerking krijgt de demonstrant zijn zin. Beeld: RTV Utrecht / ChatGPT

De verering door probleemwolf knuffelaars neemt bizarre vormen aan

Een halfnaakte demonstrant die zichzelf aanbiedt als vervanger van een dode wolf. Het klinkt als satire, maar zondag gebeurde het echt in museum Naturalis in Leiden. En dat in dezelfde week dat er in Duitsland een achtjarig meisje stierf door toedoen van een wolf.

Door Tinus Guichelaar Bijgewerkt

Wolf GW3237m, door manipulatieve wolvenliefhebbers omgedoopt tot Bram, werd in december 2025 doodgeschoten op de Utrechtse Heuvelrug. Het dier was betrokken bij meerdere incidenten met mensen. Hij liep een kind omver, beet een wandelende vrouw en viel een zesjarig jongetje aan.

Tijdens het opzetten van de wolf in Naturalis ging een demonstrant met ontbloot bovenlichaam voor het dode dier zitten. Met gespreide armen herhaalde hij: "Neem mij." De verwarde man wilde de plaats van Bram innemen, zodat de vacht van de al een jaar dode wolf "eindelijk met rust gelaten kon worden".

Van probleemwolf tot zielig slachtoffer

De vermenselijking begint al bij de naamgeving. GW3237m klinkt als een wild dier dat door onderzoekers wordt gevolgd. Bram klinkt als een vertrouwde bekende, misschien zelfs als een huisdier.

Het geven van koosnamen is een effectief middel om de publieke beeldvorming te beïnvloeden. Een probleemwolf met een registratienummer kan worden afgeschoten. Maar zodra diezelfde wolf Bram heet, verandert hij in een persoonlijkheid die onrecht wordt aangedaan.

Hoe ver dat gaat, bleek in juli 2025. De organisatie Wolven in Utrecht beschreef toen hoe 'vaderwolf Bram' met zijn welpen op de vlucht zou zijn geslagen voor jagers. Het verhaal kreeg alle ingrediënten van een Disneyfilm: een liefdevolle vader, hulpeloze kinderen en kwaadaardige jagers.

De kinderen die daadwerkelijk met de wolf in aanraking kwamen, speelden in dat verhaal nauwelijks een rol.

Natuurliefde op veilige afstand

Het beeld van de stedelijke wolvenliefhebber, die op veilige afstand vanachter zijn beeldscherm pleit voor volledige bescherming, staat tegenover dat van de boeren en anders plattelandsbewoners die hun dieren moet beschermen, zich zorgen maakt over hun kinderen of 's nachts wakker ligt van een mogelijke aanval op hun vee.

De ironie is dat juist mensen op het platteland, die dagelijks tussen wilde dieren, vee en natuur leven, geregeld de les wordt gelezen over hoe ze met de natuur moeten omgaan. Alsof natuurbescherming vooral betekent dat anderen de risico's en gevolgen moeten dragen.

Een wolf is een dodelijk roofdier

Een wolf is een wild roofdier, geen huisdier of sprookjesfiguur. Wie hem voortdurend menselijke eigenschappen toedicht, vertroebelt het onderscheid tussen natuurbescherming en sentiment.

Soms zelfs met dodelijke afloop. Een achtjarig meisje is woensdag 28 oktober zwaargewond geraakt door een aanval van wolven in een wildpark in de Duitse deelstaat Brandenburg. Het meisje bevond zich samen met twee andere kinderen en een dierenverzorgster in een verblijf met poolwolven.

Deel dit artikel

Discussie op Prikkebord

3 reacties
  • V

    van Ittersum ·

    Geen problemen mee, waar ik wel problemen mee heb is dat ze stemrecht hebben. Dus meebeslissen wat mij aangaat....Blijf erbij, dit is het gevolg (niet alleen in…

  • M

    Melkboer16 ·

    @weurding het beste wat ons als veehouders kan gebeuren is een wolvenaancal op een menigte mensen. Dan moeten er maar vreselijke ongelukken gebeuren maar anders…

  • W

    weurding ·

    Sommige mensen kunnen je beter een nummer geven dus ipv een naam

Maaien
Beeld: Willem Visser / TractorFan

Eind volgende week nog één keer inkuilen: het land klaar voor de winter

Betere weersomstandigheden om het groeiseizoen mee af te sluiten dan komende week volgen er dit jaar niet meer. Het gras is nog de moeite waard om in te kuilen. Wel kunnen de wiersen ’s ochtends wit zijn van de rijp.

Door Erik Colenbrander Bijgewerkt

De oktobermaand verliep in grote delen van Nederland ver bovengemiddeld nat. Maar dat heeft de kwaliteit van het najaarsgras niet ernstig aangetast, zo blijkt uit de voederwaardecijfers van de gezamenlijke veevoerbedrijven. Het drogestofpercentage is nog relatief hoog.

Ook op klei en veengrond

Met een beetje geluk krijg je het laatste kuilgras van het jaar eind volgende week nog winddroog ook. Want de mistige dagen die we nu beleven maken waarschijnlijk plaats voor zonnig weer met een zwakke tot matige wind uit het noordoosten. Met name in de tweede helft van de komende week.

Tegen die tijd is het land ook op klei-en veengrond in de kustgebieden mogelijk zover opgedroogd dat het meevalt met de insporing. De regenhoeveelheden uit het zwakke front dat aanstaande maandag passeert blijven zeer waarschijnlijk beperkt tot hooguit 1 à 2 mm.

Winterse poolwervel speculatie

De noordoostelijke stroming zorgt er ook voor dat de maximumtemperatuur onder de 10 ̊ C zakt en de kans op de eerste nachtvorst van het nieuwe winterseizoen toeneemt. Met name in het zuidoosten. De grasgroei valt helemaal weg. Ondanks dit weertype blijft het waarschijnlijk bij lichte vorst in de nacht, als het al zover komt. Vorst in de stal en bevroren waterleidingen zijn van later zorg.

Want de weerbureau’s zinspelen wel op de gevolgen van de recordvroeg weggevallen poolwervel, die de kans op een vroege vorstperiode met weerkaarten zoals de komende week vergroot. Maar niet in de tweede week van november. Dan staat er wisselvalliger weer op het voorlopige programma.

Hoe het ook gaat: geen beter momentum om het grasgroeiseizoen mee af te sluiten, dan eind volgende week.

Herfstgras persen
Advertenties · Ruwvoer


Deel dit artikel

Discussie op Prikkebord

Nog geen reacties. Wat vind jij hiervan? Deel je ervaring of stel een vraag.

10. Habtamu de Hoop horizontaal
Beeld: Partij van de Arbeid from Amsterdam, Nederland / Wikimedia Commons

Habtamu de Hoop geeft boeren de schuld van de woningcrisis

Volgens Habtamu de Hoop wordt de woningcrisis veroorzaakt doordat boeren teveel aan hun bezit vasthouden. Het verdwijnen van de boeren zou dus veel kunnen oplossen.

Door Tinus Guichelaar Bijgewerkt
Video op Facebook Je bent dertig en woont nog op je oude kinderkamer, en volgens PRO-Kamerlid Habtamu de Hoop is de boer de schuldige, want die houdt grond 'bezet'. Het Economisch Instituut voor de Bouw rekende deze...

Stel, we nemen de diplomaloze politicus serieus. Morgen verdwijnen alle boeren uit Nederland. Alle landbouwgrond komt beschikbaar en de stikstofuitstoot door de landbouw valt volledig weg. Is de woningcrisis dan opgelost?

Het korte antwoord is nee.

Nederland kampt in 2026 met een statistisch woningtekort van ongeveer 384.000 woningen. Dat tekort is niet van de ene op de andere dag ontstaan. Jarenlang bleef de woningbouw achter bij de groeiende vraag, terwijl bevolkingsgroei, kleinere huishoudens, hoge bouwkosten en ingewikkelde procedures de druk op de woningmarkt verder opvoerden.

Zelfs wanneer alle Nederlandse landbouwgrond morgen beschikbaar zou komen, staat er nog geen woning extra. Grond moet worden aangewezen als bouwlocatie, bouwplannen moeten worden uitgewerkt, infrastructuur moet worden aangelegd en projecten moeten financieel haalbaar zijn. Bovendien is lang niet iedere hectare landbouwgrond geschikt of wenselijk voor woningbouw.

Stikstof is lang niet het enige obstakel

De overheid heeft zelf met een politieke keuze (het akkoord gaan met Natura 2000) een belemmering gevormd voor nieuwe woningbouwprojecten.

Maar zelfs al zou de overheid deze keuze destijds niet hebben gemaakt, dan nog verdwijnen andere belemmeringen niet. Het elektriciteitsnet blijft overbelast, bouwprojecten moeten nog steeds worden gefinancierd en gemeenten moeten besluiten waar woningen mogen komen. Ook een tekort aan personeel en de kosten van bouwmaterialen verdwijnen niet met de laatste melkkoe.

Er liggen al plannen voor honderdduizenden woningen

Opmerkelijk genoeg is er volgens de Rijksoverheid niet eens een algemeen tekort aan woningbouwplannen. In juli 2026 meldde het ministerie van Volkshuisvesting dat gemeenten voor de periode 2026 tot en met 2030 een bruto plancapaciteit hebben van ruim 823.000 woningen. Voor ruim 386.000 woningen waren de plannen op dat moment al vastgesteld door de gemeenteraad.

Dat betekent niet dat al deze woningen daadwerkelijk gebouwd zullen worden. Het laat wel zien dat de woningcrisis niet simpelweg kan worden verklaard door een gebrek aan grond waarop woningen mogen worden gepland.

Deel dit artikel