Nieuwsgrazer
Abonneren
Alleen in deze browser bewaard. Log in om je startpagina overal te hebben.
Sanne van Paasteren presenteert het symposium over continu meten
Sanne van Paasteren presenteert het symposium over continu meten

Brabantse proef toont kansen van continu meten in stallen

's-Hertogenbosch, 19 november 2026 – Op 33 Brabantse veehouderijen is de afgelopen jaren ervaring opgedaan met het bepalen van stalemissies door continu ammoniak- en methaanconcentraties te meten. De resultaten laten zien dat veel stallen technisch goed te bemeten zijn en dat realtime meetgegevens waardevolle inzichten geven voor veehouders, overheden en kennisinstellingen.

Door Co Scholten Bijgewerkt

Tegelijkertijd blijkt dat verdere ontwikkeling van meetmethoden, regelgeving en kennis nodig is voordat continue metingen en emissiebepalingen op grotere schaal kunnen worden toegepast.

Met het project Continu Meten heeft de provincie Noord-Brabant samen met veehouders, meetbedrijven en andere partijen praktijkervaring opgedaan met het meten en berekenen van emissies in melkvee-, varkens-, pluimvee-, geiten- en vleeskalverstallen.

Op 33 locaties zijn sensoren geplaatst die minimaal een jaar lang, 24 uur per dag en 7 dagen per week gegevens hebben verzameld over ammoniak- en methaanconcentraties. Met deze gegevens kunnen emissies worden bepaald.

Het project had niet als doel nieuwe huisvestingssystemen te testen, maar richtte zich op kennisontwikkeling en praktijkervaring met continue metingen met behulp van sensoren. Daarbij werd onderzocht welke mogelijkheden en uitdagingen horen bij het bepalen van emissies in verschillende typen stallen.

Meer inzicht in emissies

De resultaten laten zien dat veel stallen goed te bemeten zijn. Tegelijkertijd vraagt meten om maatwerk. Zo kennen mechanisch en natuurlijk geventileerde stallen ieder hun eigen technische uitdagingen. Ook blijkt dat landelijke richtlijnen en meetmethoden op onderdelen verder moeten worden ontwikkeld.

De metingen gaven deelnemende veehouders via een dashboard inzicht in hun emissies. Daardoor werd beter zichtbaar welke invloed managementkeuzes, voermaatregelen en technische aanpassingen hebben op de uitstoot.

Gedeputeerde Marc Oudenhoven:

"Als je wilt sturen op emissiereductie, moet je eerst weten wat er daadwerkelijk gebeurt. Dit project laat zien dat continue metingen waardevolle inzichten kunnen opleveren voor ondernemers én overheden. We hebben geleerd dat veel mogelijk is, maar ook dat verdere ontwikkeling en kennisopbouw nodig blijven. Juist daarom zijn deze praktijkervaringen zo belangrijk."

Van middel naar doel

De provincie ziet continue emissiemetingen als een belangrijke bouwsteen voor de verdere ontwikkeling van doelsturing. Daarbij staat niet langer alleen de voorgeschreven maatregel centraal, maar vooral het resultaat dat een ondernemer bereikt.

Omdat Continu Meten een lerend project was, werkte de provincie nauw samen met ondernemers, meetbedrijven, omgevingsdiensten, kennisinstellingen, andere provincies en het Rijk.

De opgedane kennis wordt onder meer ingebracht in landelijke ontwikkelingen rond stalbeoordeling, emissiemetingen en doelsturing. Zo draagt Noord-Brabant bij aan betrouwbare en betaalbare metingen voor veehouders en innovatoren.

Vervolg: project VAMOS

De provincie ziet de afronding van Continu Meten nadrukkelijk niet als eindpunt. Inmiddels werkt Noord-Brabant verder aan het vervolgproject VAMOS.

Waar Continu Meten gericht was op het opdoen van ervaring met emissiemetingen, richt VAMOS zich op het valideren van voer- en managementmaatregelen in de praktijk.

De kennis uit beide projecten moet bijdragen aan een toekomstbestendige veehouderij, met meer inzicht in daadwerkelijke emissies en meer mogelijkheden voor ondernemers om hun uitstoot te verminderen.

Deel dit artikel

Discussie op Prikkebord

Nog geen reacties. Wat vind jij hiervan? Deel je ervaring of stel een vraag.

Engineers harvest crops from sustainable indoor farm
Beeld: ThisisEngineering / Unsplash

De gevaren van een overheid die zich verschuilt achter de wetenschap

Wie de onderbouwing van het beleid wil controleren, moet blijkbaar eerst procederen. Stichting Stikstofclaim deed dat ruim vier jaar. Dat is schadelijk. Een overheid die zich verschuilt achter de wetenschap, beschadigt uiteindelijk de wetenschap zelf. En nu verschuilen ze zich ook nog eens achter het juridisch apparaat.

Door Tinus Guichelaar Bijgewerkt

Nederlanders hebben veel vertrouwen in de wetenschap. Uit onderzoek van het Rathenau Instituut blijkt dat de wetenschap in 2026 gemiddeld een 7,4 krijgt, terwijl de regering niet verder komt dan een 4,3. Opvallend is dat Nederlanders aanzienlijk minder vertrouwen hebben in de conclusies die politici uit wetenschappelijk onderzoek trekken.

Dat verschil is belangrijk. Want kritiek op wetenschappelijk onderbouwd overheidsbeleid is niet hetzelfde als kritiek op de wetenschap.

Vier jaar moeten procederen voor wetenschappelijke openheid is ontzettend destructief

De uitspraak van de Raad van State van 11 november 2026 illustreert hoe problematisch de verhouding tussen overheid en wetenschap kan worden.

In februari 2022 werd TNO verzocht om onderzoeksnotities en correspondentie openbaar te maken over de onderbouwing van de 25 kilometergrens in stikstofberekeningen. Het gaat om informatie die mede ten grondslag ligt aan het Nederlandse stikstofbeleid en het gebruik van AERIUS.

TNO weigerde de informatie te verstrekken. Volgens het semi-afhankelijke onderzoeksinstituut vielen wetenschappelijke onderzoeksgegevens buiten de openbaarheidswetgeving.

De rechtbank oordeelde in 2024 anders, maar TNO ging in hoger beroep. Pas op 11 november 2026 bevestigde de Raad van State dat de Wet open overheid in beginsel ook van toepassing is op onderzoek dat TNO in opdracht van de overheid uitvoert.

TNO moet nu opnieuw beslissen over openbaarmaking. Daarmee staat nog niet vast dat alle gevraagde documenten openbaar worden of dat de wetenschappelijke onderbouwing ondeugdelijk is.

Maar de principiële vraag blijft: waarom moet iemand jarenlang procederen om de onderbouwing van ingrijpend overheidsbeleid te kunnen controleren?

Als zulke vragen onbeantwoord blijven, gaan mensen bovendien zelf naar verklaringen zoeken. Wie zich benadeeld voelt, komt dan al snel uit bij de gedachte dat er opzettelijk tegen zijn belangen wordt gehandeld. Zo worden complottheorieën geboren. Het wantrouwen richt zich dan niet alleen op de politiek, maar ook op de onderzoekers zelf.

Wetenschap hoort bij uitstek controleerbaar en bekritiseerbaar te zijn. Juist wanneer wetenschappelijke modellen worden gebruikt bij besluiten met verstrekkende economische gevolgen, moet de onderbouwing toegankelijk zijn.

Wetenschap moet beschrijven wat er gebeurt, niet wat we moeten willen

Het stikstofdossier kent nog een fundamenteler probleem. Wetenschappers kunnen aantonen dat stikstofdepositie de vegetatie verandert, bepaalde planten bevoordeelt en de bodem kan verzuren. Daarover bestaat uitgebreide wetenschappelijke kennis.

Maar uit de constatering dat een ecosysteem verandert, volgt niet automatisch dat die verandering tegen iedere prijs moet worden voorkomen.

Neem een heideveld dat langzaam verandert in bos. Ecologen kunnen onderzoeken welke soorten verdwijnen, welke verschijnen en wat er met de bodem gebeurt.

Maar de keuze om dat heideveld koste wat kost te behouden, is geen wetenschappelijke conclusie. Het is een politieke en maatschappelijke afweging.

Toch worden beide zaken in het publieke debat regelmatig met elkaar verward. Wie vraagt waarom een door menselijk grondgebruik ontstaan heideveld niet mag veranderen in bos, krijgt een uitleg over de schadelijke effecten van stikstof.

Die uitleg kan wetenschappelijk correct zijn, maar beantwoordt niet de vraag waarom het behoud van juist dat natuurtype noodzakelijk wordt gevonden.

Ook natuurontwikkeling is een keuze

De natuur is geen statisch systeem. Soorten verdwijnen lokaal, nieuwe soorten verschijnen en ecosystemen ontwikkelen zich onder invloed van hun omgeving.

De wolf is daarvan een aansprekend voorbeeld. Na meer dan een eeuw afwezigheid keerde het dier op eigen kracht terug naar Nederland. In 2019 werden de eerste welpen geboren. Hij staat niet alleen. De zeearend broedt sinds 2006 weer in Nederland, de kraanvogel sinds 2001 en de oehoe sinds eind jaren negentig. De grijze zeehond heroverde de Wadden. Met de goudjakhals verschijnt zelfs een soort die hier nooit eerder voorkwam.

Dat betekent niet dat iedere verdwenen soort even gemakkelijk kan terugkeren. Maar het laat wel zien dat lokale verdwijning niet automatisch definitief is.

De wetenschap kan ons vertellen welke gevolgen een veranderend ecosysteem heeft. Zij kan niet zelfstandig bepalen welke ontwikkeling een samenleving moet verkiezen.

De wetenschap verdient beter

Wetenschappelijk onderzoek is onmisbaar voor goed overheidsbeleid. Maar onderzoek kan geen vervanging zijn voor politieke verantwoordelijkheid. Dat onderscheid wordt juist belangrijker naarmate maatregelen ingrijpender en kostbaarder worden.

De overheid moet kunnen uitleggen waarom zij bepaalde natuurdoelen nastreeft, welke alternatieven zijn onderzocht en hoe de maatschappelijke gevolgen zijn afgewogen.

Wie daar kritische vragen over stelt, ontkent niet automatisch de wetenschap.

Deel dit artikel

Discussie op Prikkebord

1 reactie
  • B

    BamBam ·

    Misschien moet er eens een wet komen dat als een wet niet gecontroleerd kan worden, hij nog niet ingevoerd mag worden